Sharkin The Flying Dutchman

ปิดเทอมแล้ว แต่ทำไมยังรู้สึกเบื่อๆเซ็งๆ

เทอมที่ผ่านมาก็เรียนแทบอ้วกแตก งานก็เยอะ เหนื่อยก็เหนื่อย

แถมบางตัวยังได้เกรดไม่สวยหรูอีก บางตัวก็...นะ (มั่ว)สิ้นดี

ที่ผ่านมาก็เจอทั้งเรื่องดี เรื่องเครียด

บางครั้งก็รู้สึกผ่อนคลาย บางครั้งก็เครียด กดดัน

บางทีกำลังรู้สึกอยากผ่อนคลาย ก็ต้องมีเหตุให้มีเรื่องให้กลุ้ม ให้เครียดอยู่เสมอ

นึกน้อยอกน้อยใจบ้างเหมือนกัน ว่าอีกนานมั้ย กว่าจะพ้นจากสภาวะนี้

ไหนจะต้องมาคอยสะสางปัญหาส่วนตัว ไหนจะต้องอดทนกับเรื่องต่างๆที่ประดังประเดเข้ามา

หลายครั้งหลายหนยังต้องมาคอยวิตกกังวลว่าตัวเองจะเป็นชนวนเหตุอีกรึปล่าว

จะข่มตานอนบางทีเรื่องทั้งหลายแหล่มันก็วนเวียนอยู่ในหัว บางครั้งก็กลายเป็นคิดไปเอง

บางครั้งก็โชคดีหน่อยที่มันไม่ร้ายแรงจนเกินกว่าที่จะรับไหว แต่ก็มิวายรู้สึกแย่อยู่ดี

รู้สึกเหมือนกับบางครั้งเป็นตัวปัญหา ทำอะไรก็ต้องคอยระวัง ระแวงว่าจะไปทำอะไรเข้าให้อีกรึปล่าว

บางครั้งก็อยากจะระบายออกมาบ้าง แต่บางทีแทนที่จะได้ระบายกลับเป็นต้องแบกเพิ่มอีก

แถมหลายครั้งยังต้องมาแบกรับ "ความคาดหวัง" อย่างมหาศาลจากคนรอบข้าง

ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะทุกๆคนต่างก็มีเรื่องที่ตัวเองคาดหวังทั้งนั้น

แต่บางทีมันก็แบกมาก มากจนกลับกลายเป็นแบกรับความกดดัน

เส้นแบ่งระหว่างความคาดหวังกับความกดดันมันช่างบางเหลือเกิน

จนมีบางครั้งที่แอบคิดเหมือนกัน ว่าตัวเองไม่ใช่คน แต่เป็นตุ๊กตาหุ่นเชิด ที่ต้องขยับไปตามใจคนคุม

ยังเคยแอบหวังไว้เหมือนกัน ว่าเมื่อเวลาผ่านไปอะไรๆมันจะดีขึ้น แม้นิดเดียวก็ยังดี

ซึ่งก็เป็นอย่างที่หวังบ้างในบางเรื่อง บางเรื่องก็คงยาก อาจยากมากเลยเสียด้วยซ้ำ

หลายครั้งก็รู้สึกท้อ รู้สึกเหนื่อยใจ แต่ก็ต้องจำทนยอมแบกรับมัน

จะให้ทำไงได้ล่ะ ก็ตัวเองไปทำไว้เองนี่ ก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่ตัวเองเคยทำลงไป

ถ้าเกิดพยายามแล้วผลออกมาได้ตามที่หวังก็โชคดีไป

แต่ถ้าเกิดไม่ใช่ขึ้นมาล่ะ มันอาจจะเป็นความทรงจำอันน่าเจ็บปวดที่สุดคอย่างหนึ่งก็ได้

ซึ่งก็ไม่มีสิทธิที่จะโต้เถียงคัดด้านใดๆทั้งสิ้น ก็ตัวเองทำไว้เอง จะปฏิเสธสิ่งที่ตอบกลับมามันก็ไม่ได้

ช่วงนี้ก็ได้หยุดพักจากการเรียนอันหนักหน่วงเสียที

แต่ก็ยังรู้สึกเบื่อๆ เหมือนอะไรๆไม่ค่อยจะเป็นใจเลย

อยู่บ้าน ก็ไม่รู้จะทำอะไร จะเล่นคอมทั้งวี่ทั้งวันมันก็ใช่ที่

แถมตัวคอมที่เพิ่งซื้อมาได้เดือนสองเดือนก็เกิดอาการแปลกๆที่หาสาเหตุไม่ได้อีก

มิหน้ำซ้ำเมาส์ของโน้ตบุ๊คมันก็ดันมารวนอีก แก้ยังไงก็ไม่ได้ เป็นห่าอะไรของมันวะ 

อะไรจะโหดร้ายกันปานนี้หนอ โชคชะตาเอ๋ย ช่างกลั่นแกล้งกันเหลือคณานับ

อยากจะออกไปตะลอนๆ ก็ไม่รู้จะไปไหน สภาพอากาศก็ไม่เป็นใจอีก

ไหนจะต้องมาคำนวณค่าเดินทาง ค่าใช้จ่ายต่อวัน

ไหนจะต้องเผชิญกับบริการขนส่งมวลชนมาตรฐานขั้น “เหี้ย” อีก

ช่วงนี้ก็มีงานแสตมป์ที่เซนทรัลปิ่นเกล้า แถมพ่วงด้วยงานมหกรรมหนังสืออีก

จะซื้ออะไรมาก มันก็ใช่ที่ คงต้องซื้อบางอย่าง ตัดใจบางอย่างละมั้ง

โว้ยยยย มีแต่เรื่องเครียดๆ จะต้องเจออย่างนี้อีกนานแค่ไหนเนี่ย

โชคชะตาจะทรมานกันไปถึงไหนกัน ยังไม่สะใจอีกหรือไง

เบื่อ เบื่อ เบื่อจริงๆ แต่ถึงเบื่อยังไงก็คงทำได้แค่ยืนหยัดต่อไปเท่านั้น เฮ้อ

ทิ้งท้ายด้วยกลอนบทนี้ก็แล้วกัน ไม่รู้ว่าใครแต่ง ไปเจอมาตั้งนานแล้ว

โดนใจดี เลยก๊อปมา แต่อาจจะผิดพลาดจากเดิมไปบ้าง เพราะที่เคยจดไว้มันสูญหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

ณ ที่ใดหัวใจไม่ไหวหวั่น

ขอฝ่าฟันอุปสรรคและขวากหนาม

แม้สิ้นชาติวาสนาชะตาทราม

จะฝากนามให้โลกรู้กูก็ชาย

ณ ที่ใดไร้ญาติและขาดมิตร

ยังก็แต่ญาติสนิทพิสมัย

เสมอเพื่อนเสมอญาติไม่ห่างไกล

เป็นเพื่อนตายเคียงกูคู่ชีวา